صدام کن

اگه یه روزی چشمات پر از اشک شد و دنبال یه شونه گشتی که گریه کنی

صدام کن

بهت قول نمی دم که ساکتت کنم منم پا به پات گریه می کنم

صدام کن

اگه دنبال مجسمه سکوت می گشی تا سرش داد بزنی

صدام کن

قول میدم ساکت بمونم

صدام کن

اگه دنبال یه همدرد گشتی تا باهات همراهی کنه

صدام کن

من همیشه همراه تو ام

صدام کن

اگه ………..

نه دیگه دنبال بهونه نگرد که صدام کنی

فقط صدام کن

صدام کن

آن لحظه که دلتنگ یارم می شوم

خود به خود هوس باران را می کنم.

آن لحظه که اشک از چشمانم سرازیر می شود

هوس یک کوچه تنها را می کنم

آن لحظه است که دلم می خواهد تنهایی در زیر باران بدون هیچ چتر و سر پناهی قدم بزنم

قدم بزنم تا خیس خیس شوم ، خیس تر از قطره های باران…. خیس تر از آسمان و درختان

آن لحظه که خیس خیس می شوم ، دلم می خواهد باز زیر باران بمانم ،

دلم نمی خواهد باران قطع شود.

دلم می خواهد همچو آسمان که بغضش را خالی می کند ، خالی شوم ،

از دلتنگی ها ، از این شب پر از تنهایی

تنها صدای قطره های باران را می شنوم ، اشک می ریزم ، و آرزوی یارم را می کنم

دلم می خواهد آسمان با اشکهایش سیل به پا کند

لحظه ای که آرام آرام می شوم

و دیگر تنهایی را احساس نمی کنم ، چون باران در کنارم است.

باران مرا آرام می کند ،  مرا از غصه ها و دلتنگی ها رها می کند و به آرزوهایم نزدیک می کند

آن دم که باران می بارید ، بغض غریبی گلویم را گرفته بود ،

دلم می خواست همچو آسمان که صدای رعدش پنجره های خاموش را می لرزاند فریاد بزنم ،

فریاد بزنم تا یارم هر جای دنیاست صدای مرا بشنود.

صدای کسی که خسته و دلشکسته با چشمان خیس و دلی عاشق در زیر باران قدم می زند ،

تنهایی در کوچه های سرد و خالی…

کجایی ای یار من ؟

کجایی که جایت در کنارم خالی است.

در این شب بارانی تو را می خواهم ،

به خدا جایت خالی خالی است.

 کاش صدایت همچو صدای قطره های باران در گوشم زمزمه می شد

تو بودی شبی عاشقانه را با هم داشتیم ،

تو که نیستی منی که همان دختر تنها می باشم قصه ای غمگین را در این شب بارانی خواهم داشت.

قصه دخترتنها در یک  شب بارانی ،

شبی که احساس می کنم بیشتر از همیشه عاشقم.

آری آن شب آموختم که باران بهترین سر پناه من برای رفع دلتنگی هایم است.

رفته ای اینک ، اما ایا

باز برمی گردی ؟

چه تمنای محالی دارم

خنده ام می گیرد

چه شبی بود و چه روزی افسوس

با شبان رازی بود

روزها شوری داشت

ما پرستوها را

از سر شاخه به بانگ هی ، هی

می پراندیم در آغوش فضا

ما قناریها را

از درون قفس سرد رها می کردیم

آرزو می کردم

دشت سرشار ز سبرسبزی رویا ها را

من گمان می کردم

دوستی همچون سروی سرسبز

چارفصلش همه آراستگی ست

من چه می دانستم

هیبت باد زمستانی هست

من چه می دانستم

سبزه می پژمرد از بی آبی

سبزه یخ می زند از سردی دی

من چه می دانستم

دل هر کس دل نیست

قلبها ز آهن و سنگ

قلبها بی خبر از عاطفه اند

_{^{مي نويسم مينويسم از تو تا جسم کاغذ من جان دارد}}

_{^{با تو از حادثه ها خواهم گفت گريه اين گريه اگر بگذارد}}

_{^{گريه اين گريه اگر بگذارد با تو از روز ازل خواهم گفت}}

_{^{فتح معراج غزل کافي نيست باتو از اوج غزل خواهم گفت}}

_{^{مينوسم همه ي هق هق تنهايي را}}

_{^{تا تو از هيچ به آرامش دريا برسي}}

_{^{تا تو در همهمه همراه سکوتم باشي}}

_{^{به حريم خلوت عشق تو تنها برسي}}

_{^{مي نويسم مينويسم از تو تا تن کاغذ من جا دارد}}

_{^{با تو از حادثه ها خواهم گفت گريه اين گريه اگر بگذارد}}

_{^{مينويسم همه ي با تو نبودن ها را}}

_{^{تا تو از خواب مرا به با تو بودن ببري}}

_{^{تا تو تکيه گاه امن خستگي هام باشي}}

_{^{تا مرا باز به ديدار خود من ببري}}

_{^{مي نويسم مينويسم از تو تا تن کاغذ من جا دارد}}

_{^{با تو از حادثه ها خواهم گفت گريه اين گريه اگر بگذارد}}

بگذار گریه کنم ...نه برای تو....؟

 برای عشق که مرده است

 بگذار گریه کنم ... نه برای تو....؟

 برای صداقت که کمرنگ شده است

 بگذار گریه کنم...نه برای تو...؟

برای ارزوها که ازبین رفته اند

بگذار گریه کنم...نه برای تو...؟

برای غم ها که یکنواخت شده اند

 بگذار گریه کنم...نه برای تو..؟

برای محبت ها که ساکت شده اند ...

کاش کاشي هاي کاشانه ي دلم از احساس نبود!‏

تا اين گونه با لرزه ي صدايت و پس لرزه ي يک دانه بلور در نگاهت،
‏
ديوارهايش فرو نمي ريخت و مرا در زير آواري از ترديد مدفون نمي ساخت!‏

شانه هاي نحيفت کجا طاقت وسعت اندوه تنهايي مرا دارد؟!‏

تا پناه ريشه هاي غم، ساقه هاي غربتم و برگ هاي غريبيم باشد.‏

کجا توان آن دارد که سايبان آفتاب بي فروغ غروبگاه چشمانم باشد،

که مدفن اشک هايم باشد.‏

عشق من:‏

کجاي آن کوچه ي کوتاه به انتظارم بودي؟

بنگر چه ساده چراغش را خاموش کردند و راه را تاريک!‏

راه رسيدن نبود، خيالستاني بود که مرا راه بدان ندادند؛

و آن دشتستان خيال غزال، کويرستاني بود که مرا آب در آن ندادند.‏

افسوس، افسون سرنوشت، مرا اسير افسانه ي عاشقانه ي روزگار ساخت؛

وگرنه نگين وجودم را بي هيچ چشمداشتي تقديمت مي کردم

تا درخشش سکوت سروده هايت دوچندان شود!

گاهي كه دلم 

به اندازه ي تمام غروبها مي گيرد

چشمهايم را فراموش مي كنم

اما دريغ كه گريه ي چشمانم نيز مرا به تو نمي رساند

من از تراكم سياه ابرها مي ترسم و هيچ كس

مهربانتر از گنجشك هاي كوچك كوچه هاي كودكي ام نيست

و كسي دلهره هاي بزرگ قلب كوچكم را نمي شناسد

و يا كابوس هاي شبانه ام را نمي داند

با اين همه ،عزیزم ، اين تمام واقعه نيست

از دل هر كوه كوره راهي مي گذرد

و هر اقيانوس به ساحلي مي رسد

و شبي نيست كه طلوع سپيده اي در پايانش نباشد

از چهل فصل دست كم يكي كه بهار است

من هنــوز تورا دارم.

* * *